کتاب سیلی واقعیت

سیلی واقعیت
دکتر راس هریس
ترجمه دکتر علی صاحبی

آخرین باری که در زندگی توسط واقعیت سیلی خوردید چه زمانی بود؟
آخرین باری که مشت محکم واقعیت چانه شما را آزرده چقدر میگذرد؟
زندگی سیلی واقعیت را به گونه های مختلفی میزند. در قالب مرگ یک عزیز، خیانت، ابتلا به یک بیماری، تصادف و یا…
گاهی اثر یک سیلی به سرعت از حافظه ما پاک میشود و گاهی درس ورای این گزش عمیق تر می باشد. گاهی مدتها اثر آن آدمی را گیج و حیران زده میکند و او را با شکافی روبرو میکند.
از نظر دکتر هریس این مسئله شکاف واقعیت نامیده میشود. او میگوید در یک سو زندگی واقعی ما قرار دارد و طرف دیگر واقعیتی که مورد تمایل ماست.
این شکاف هر چه عمیق تر باشد برانگیختگی احساسات ما مانند حسادت و ترس و ناامیدی و …. دردناکتر است.

دکتر هریس معتقد است بسیاری از ما آمادگی مواجهه با این شکاف را نیاموخته ایم و توان مدیریت این بحران را نداریم.
هر بحرانی در زندگی رسالت رشد آدمی را در پی دارد، اما همیشه این نگرش در ورای پرده انکار و کتمان پوشیده میماند.
ایجاد رابطه ای خوب با خویشتن، برای دستیابی به رضایت مندی درونی بویژه زمانی که از واقعیت سیلی محکمی می خوریم امری حیاتی به شمار می رود.

یکی از اسرار ایجاد رضایت درونی کنار گذاشتن کمال طلبی منفی است. سعی کنید خود را از چنگال به اندازه کافی خوب نبودن در هر حوزه ای از زندگی که به نسبت بیشتری در آن جا ظاهر میشود، بیرون بکشید.

دکتر هریس بر اساس تجربه تلخ خود به این دیدگاه رسید، که چگونه میتوان در شکاف عمیق مسائل و مشکلات باز هم میتوان زندگی کرد و با خود مهربان بود. چتر حمایت را بر سر خود، آنهم کسی که تا آخرین پیچ جاده سرنوشت کنارمان هست افراشته نگه داشت.

دکتر هریس در دریای خوشبختی و موفقیت دچار موج خروشان اوتیسم پسرش میشود.
او پس از مرحله خشم و انکار و افسرگی درمیابد معنای حقیقی زندگی، زیستن کنار رنجها و مزه مزه کردن طعم مطلوب فنجان قهوه و دیدن باران بهاره از پشت پنجره است.

رکتر راس هریس معتقد است رنج تعطیل نمیشود و چنین نیست آسمان زندگی صاف و آفتابی باشد، گاهی وزش نسیم بهاره شگفت زده ات میکند. گاهی طوفان و تگرگ بهار تو را متحیر میکند.
تو در کنار اینها مشغول رسیدگی به بوته های گل کاشته در گلدان ات باش و در معنای شکوفایی این غنچه پس از افسردگی عمر زمستانی اش تامل کن.

کتاب سیلی واقعیت هنر زیستن در لحظه را به شما یاد میدهد.

به قلم مریم مهرآئین